Reis (vrijdag + zaterdag) en zondag in Goa.

Hallo,

Vandaag, zaterdag 6 feb rond kwart voor drie geland in Goa, en nu, uurtje of zo later, in de kamer die de komende drie weken + nog iets mijn huis zal zijn. Het is in een
flat in een wat oud gebouw, op de vijfde etage. Of derde, dat weet ik nog niet zo goed. Gelukkig doet de lift het wel, dat heb ik ook wel eens anders mee gemaakt. Gauw afkloppen. Internet doet het nog niet, dus ik schrijf eerst maar alles in een tekst file die ik later overzet.
Goed, ik zal bij het begin beginnen. Slapen heb ik van donderdag op vrijdag maar overgeslagen, bang om me te verslapen en bovendien moest ik inpakken, daar begin ik altijd op het een na laatste moment mee, verder ook nog met de pc bezig geweest want er moest natuurlijk een harde schijf vol muziek mee, en hier ben ik, zoals gebruikelijk, tot op het laatste moment mee bezig geweest. Oja, en films. Daar heb ik de schijf ook flink mee gevuld. Ik weet niet wat ik dacht, want waar moet ik de tijd vandaan halen om te kijken? Ik zie het maar als een gezonde dosis optimisme.
Goed, het was dus toch nog wat haasten naar de trein. Gelukkig wel op tijd. Ruim zelfs
Vrijdagochtend om 06:13 de trein gepakt uit Zuidhorn, vanuit Grun door naar Schiphol met 1x overstappen in Amersfoort. En dan om 09:09 op Schiphol. Theoretisch, want op de een of andere manier was ik erin geslaagd om toch een verkeerde overstap te maken. Was toch zeker moeilijker dan het leek, om het perron over te steken en daar op de eerstvolgende trein te stappen. Ik verdenk de NS ervan, dat de trein die ik hebben moest al weg was en dat het bandje dat mij over het overstappen vertelde, daar niets van wist. Kwam er gelukkig toch enigszins op tijd achter en was met maar een beetje vertraging toch mooi op tijd op Schiphol. Spannend hè? Hoefde ik nog maar ruim 3 uur te wachten. Die 3 uur wachten werden op een creatieve manier ingevuld door de juffrouw van Royal Jordanian Airlines.
Op de site en op de e-ticket had gestaan dat ik 10 kg handbagage en 20 kg andere bagage mee mocht nemen. Was volgens die trutto dus 7 en 25. Per saldo wel gunstiger natuurlijk en nu had ik dus geen overgewicht meer. Kreeg van haar de tip om dan maar wat van de ene koffer naar de andere koffer over te brengen. Alsof ik daar zelf niet opgekomen was, want overal om me heen waren mensen met dezelfde actie bezig. Die waren zeker ook zo dom geweest om de website en de e-ticket te geloven. En die trutto bleef bij elke nieuwe passagier maar naar dat papiertje, dat er overigens heel vers geprint uitzag, en voor haar op haar desk stond, wijzen. Ze had het zo druk met dat wijzen, dat ze vergat te vertellen, dat de laptop apart mee genomen mocht worden en buiten de gewichtsbeperking viel. Gelukkig hoorde ik dat na een kwartier overhevelen van een vriendelijk medeslachtoffer. Goed, ook weer spannend. Maar toch mooi een uur verder zonder in slaap te vallen!
Verdere vlucht verliep goed, Royal Jordanian Airlines was best wel luxe met genoeg beenruimte, goede bediening etc. Ook lekker gegeten, was kant en klaar maaltijd, maar wel lekker. In Amman goede overstap gehad, natuurlijk ook met de nodige strubbelingen, maar die lagen in ieder geval zeker niet aan mij. Op het laatste moment bleek dat onze vlucht vanaf een andere gate vertrok. Geen probleem, Was toch op tijd. Toen we naar het vliegtuig wilden gaan, bleek dat de deur naar buiten niet open ging. Wel leuk om die Jordaniërs in paniek te zien. Hoop gepraat met al die glajlussglls-geluiden waar niets van te begrijpen is en iedereen om de beurt met dezelfde actie aan dezelfde deur aan het rammelen en met de armen zwaaien. Heel leuk om te zien hoe eerst de laagste bediende ermee bezig gaat en later het steeds hogere kader de zaak probeert, alsof zij meer magie in de vingers hebben. Heeft ongeveer een kwartier geduurd en we werden dan ook wat slordig in het vliegtuig gepropt en de start had wel wat van een paniekstart in tijd van oorlog. Volgens mij heeft het vliegtuig ook voor gedrongen, zal wel niet echt zo zijn, maar zo leek het tenminste vanuit het patrijspoortje. Al met al toch goed de lucht in gegaan. Was ook weer zo'n luxe vliegtuig, zelfde type, met ruime stoelen en videoschermpje in de stoel voor je en keuze uit veel films en vluchtinformatie en muziek etc. Allemaal heel goed geregeld, heel wat anders dan RyanAir. Had ook weer de ruimte, want net als op de eerste vlucht had ik ook nu niemand naast me. Aan het gangpad zat ditmaal een Israëlische vrouw van een jaar of zestig. Wat een rotwijf. Zat echt te schelden op alles en iedereen, hing wat in de twee stoelen terwijl ze maar 2 turven groot en zo mager als een dunne lat was, en ze wilde nauwelijks aan de kant gaan toen ik een keer naar de wc wilde. Echt zo'n chagrijnig, verzuurd mager kreng. Ze zat me maar wat vuil aan te kijken en als beloning heb ik in het voorbij schuifelen per ongeluk een scheet gelaten met een vrolijk "Sorry" daarbij. Ze slaagde er in om nog vuiler te kijken, of het waren haar grimassen als gevolg van de plotselinge gasaanval. Stank voor dank, Shit happens. Ze zat maar bevelen te geven en iedereen moest voor haar vliegen en rennen. Het personeel had ook goed de pik op haar, want op een gegeven moment morsten ze wat water over haar heen, ik zag het gebeuren en volgens mij was het niet helemaal per ongeluk. Leuke verhitte en scheldende reactie van haar en ik heb haar heel vrolijk grijnzend aan gekeken. Zou me niet verbaasd hebben als het water gesist had en meteen verdampt was toen het op haar viel. Vlak voor India moesten volgens de Indiase reglementen het vliegtuig + passagiers ontsmet worden en werd en met een of ander goedje rond gespoten. Was om geroepen, maar ook nu zat ze te schelden en te tieren. Ik werd er hoe langer hoe vrolijker van, vooral toen de steward in het langslopen nog even flink over z'n schouder spoot en zij de volle lading kreeg. God wat was dat een rotkreng. Van mij hadden haar ouders het kamp niet hoeven te overleven, ik heb in ieder geval mijn gasbijdrage geleverd. Was een leuk spel, hoe zuurder en kwader zij keek, hoe vrolijker ik terug keek. Had bij landing wel wat kramp in de kaken. Goed, ook weer vlotte vlucht gehad en op tijd geland.
In Delhi bleek dat mijn koffer de reis minder goed overleefd had dan ik. Wiel was afgescheurd en hing erbij. Klacht ingediend en formulier mee gekregen. Zij gaan ervan uit dat ik het wel voor 200 roepies kan laten repareren. Dacht het niet, maar goed, ik zal later de rekening wel bij ze indienen.
Bij de uitgang mijn contactpersoon getroffen, was maar goed ook, want hoewel mijn vlucht naar Goa ook vanaf het zelfde vliegveld (Indira Gandhi) vertrok, vertrok het wel van een heel ander gedeelte. Zo'n 20 km omrijden. Kreeg hier m'n eerste kennismaking met de Indiase rijstijl, die toch wel heel apart te noemen is. Was nacht, dus niet druk, tenminste, dat zei de chauffeur, mij was het nog niet opgevallen met al die auto's,bussen, motoren, lorries, scooters en brommers om me heen. Kwam zeker omdat de meeste geen verlichting hadden. Gelukkig hebben ze wel allemaal een claxon. Maar wat rijden ze hier vreemd. En hard. En links. En slordig. En onzichtbaar. Maar gelukkig wel hoorbaar dus. En de strepen in de weg zijn geloof ik alleen bedoeld om precies in het midden van de auto te houden, net als bij een model-autoracebaan, daar heb je dan zo'n gleuf in het midden. Is niet zo erg, maar de tegenligger rijdt dus ook op de zelfde streep. Soms ook zonder licht. Maar altijd met claxon. Na zo'n 5 minuten waren we er. Toen kon ik eindelijk weer uitademen en m'n ogen terug in hun kassen drukken. Kreeg van de chauffeur nog een envelop met daarin de e-tickets die ik bij de desk van IndiGo kon inwisselen voor een echte ticket. Toen een kwartier later m'n hartslag weer een beetje in orde was, naar die desk gegaan. Het bleek dat de betaling door Koenig-Solutions per creditcard gedaan was, en in de envelop die ik ontvangen had, zat keurig netjes een fotokopie van die creditcard, maar daarop was het nummer onleesbaar gemaakt, dus daar kon IndiGo niets mee. Ik moest het zelf maar zien op te lossen. Had een printje gemaakt van de info van Koenig en daar stond ergens een telefoonnummer vermeld en daar heb ik met het toestel van de IndoGo-juffrouw naar toe gebeld. Misschien had ik de beste man die ik aan de lijn kreeg wel wakker gebeld, het was tenslotte pas half vijf of zoiets, maar hij was zo´n beetje onverstaanbaar. Werd later wat beter, ik denk dat hij toen z´n gebit op z´n plek had, of door had dat hij Engels moest spreken. Later werd het nog beter, toen hij echt Engels sprak. Ondertussen had ik ook het toestel omgedraaid, misschien dat het daaraan lag, dat heb ik maar niet gevraagd. Alles weten maakt tenslotte ook niet gelukkig. Goed, de zaak uitgelegd, en hij zou contact op nemen met iemand anders die ik dan over 5 minuten kon terug bellen. Zo ook gedaan. Ging allemaal redelijk prima, maar deze man wilde z´n creditcardnummer maar niet geven. Heb toen het toestel maar aan de IndiGo-juf gegeven. Kwam er toen ook achter, dat de Indiërs niet altijd even vriendelijk zijn. Tenminste, niet onderling om half vijf 's-morgens aan de telefoon. Is waarschijnlijk toch allemaal goed gekomen, want uiteindelijk kreeg ik m'n ticket.
(Ondertussen ben ik al wezen eten, wezen slapen en weer wakker geworden en is het zondag geworden. Internet heeft het eventjes gedaan en doet het nu ook af en toe, te kort om dit spul allemaal op de site te zetten, maar ondertussen heb ik wel wat mailtjes van het thuisfront kunnen lezen en beantwoord)
Goed, vlucht naar Goa verliep via Mombai, het oude Bombay. De tussenlanding verliep in gedeelten, met name de eerste touch-down was wat hard, de volgende twee stuitertjes vielen daarbij vergeleken mee. Vooral het geschreeuw om me heen was hard. Geloof niet dat het een landing volgens het boekje was. Tijdens de tussenstop moest ik in het vliegtuig blijven zitten, kon er trouwens nauwelijks uit, want deze stoelen hadden heel wat minder ruimte dan de stoelen van RJA. Zelfs minder dan RyanAir. Alle oude passagiers op mij na eruit en een verse lading erin. Dit waren voornamelijk luchtig geklede toeristen. Vliegtuig ging vol verse passagiers + 1 stinkende verder naar Goa. Voor de landing daar, kwamen we in allerlei luchtzakken terecht en ik hield m'n hart, gezien m'n eerdere ervaringen in Monbai, al vast, maar het ging wonderbaarlijk goed. In Goa bleek dat het wieltje van de koffer helemaal verdwenen was. Verbaasde me niets na die eerdere landing. Jammer, weinig aan te doen. Heb hier op het vliegveld de volgende coureur in dienst van Koenig getroffen. Dit was echt hel. Was een rit van ongeveer 45 minuten, tenminste dat was de tijd die hij er meestal voor nodig had, en ik geloof dat dit een nieuwe recordpoging was. Ben vergeten te vragen of de poging geslaagd was. Ik heb onderweg een paar keer gekeken of hij geen blinddoek voor had, maar het was toch echt alleen een zonnebril. Ook nog gekeken of het geen zwartgeverfde glazen waren, maar dat was het ook niet, dat zag ik toen hij weer het volgende nummer op z'n telefoon voor z'n volgende gesprek draaide. En hij had ook geen witte stok met rode banden bij zich gehad. Het enige waar ik me geen zorgen om hoefde te maken, was het achteropkomend verkeer. Dat kon ons nooit bij houden. Ik denk dat hij Indiaas geheime wapen tegen de overbevolking is. Het is hier geen pretje langs de weg te lopen, laat staan om de weg over te steken, ziet er levenslink uit. Ongelofelijk dat er bijna 1 maljard zijn, als de mensen zo rijden.
Goed, dat was de reis. Goed verlopen en zeer zeker vlot verlopen, vooral de twee autoritten, want die gingen denk ik sneller dan het vliegen. Het appartement bevindt zich in een soort flatgebouw op de 5e etage, kan ook 3de zijn. Ik zit hier met 2 Duitsers, waarvan ik er tot nu toe 1 ontmoet heb, die andere was naar een strandfeest bij de hippies of zo. Ze gaan komende week terug naar die Heimat. Ergens anders in het gebouw zitten nog 4 anderen: 1 uit Rwanda, 1 uit de Seychellen, 1 uit Kansas en 1 uit Tanzania. Aardige lui, maar (nog?) niet zo spraakzaam. Ze zitten hier allemaal al een tijdje en doen allemaal een andere cursus. Ze komen allemaal wel hier eten, want hier zit de kok/housekeeper. Da's een vriendelijk mannetje, heel behulpzaam en kookt heel lekker. Heeft gisteren een stoofpotje (rundvlees geloof ik, het smaakte in ieder geval wel goddelijk) met rijst en gebakken aardappelen. Echt lekker, ook pittig. En vanmorgen een ontbijtje met geroosterd brood en 2 eitjes. En 2 kleine gebakken tomaatjes en 2 worstjes. Heerlijk, alleen de worstjes niet zo.
Gisteren na aankomst m'n laptop geïnstalleerd, had alleen eerst problemen met de internetverbinding waardoor ik niet kon mailen etc, maar zoals je ziet is dat nu opgelost. M'n Skype zou nu ook moeten werken, maar het is nog wat vroeg om nu te bellen, 07:38 bij jullie.
Kwam er ook achter dat ik overhemden en T-shirts vergeten ben, zal er straks wat kopen. Heb alleen hemmetjes bij me en dat is een beetje te luchtig in het aico'd studiecentrum denk ik. Vraag me af wat ik allemaal wèl heb mee genomen, want m'n koffer was zwaar genoeg. Zullen al die medicijnen tegen buikloop, malaria, pleisters etc wel zijn.
Zo, is nu inmiddels zondagavond 9 uur. Bij jullie dus half vijf 's-middags. Net maar weer eens gegeten. Vanmiddag warm, iets met rijst, gebakken aardappelen en chili en nu net 2 chickenburgers met frites. Er was ook nog een ander bewoner, een Indiër uit Delhi aanwezig. Deze was wel spraakzaam, maar helaas niet te verstaan. Ik had de hoop dat ik wat aan m'n talen zou kunnen werken en wat zou afvallen hier in India, maar ik vrees het ergste. Heb vandaag alleen maar gegeten, geslapen en wat geprobeerd te internetten. Was een beetje zwakjes en misselijk en duizelig, komt denk ik door de reis, tijdsverschil, vermoeidheid en temperatuur. Gaat nu wat beter. Ok, morgen begint de cursus, ben heel benieuwd of het te volgen is en of ik er wat van kan bakken. Laat het jullie nog weten.
Groetjes, Edwin

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer