2 maart 2010, van Goa naar Delhi

20100303 Delhi.
Gisteren ( 2 maart) rond vijven aangekomen in Delhi. Wat een drukte! Echt gekkenhuis. Zal bij het begin beginnen.
Taxi in Goa kwam me gisteren netjes ophalen, heeft me keurig in één stuk naar het vliegveld gebracht, natuurlijk met de Indiase rijstijl waar ik gelukkig niet meer zo van in paniek raak en waar zelfs een beetje aan begin te wennen. Volgens mij ben ik straks in Nederland een gevaar op de weg, want ik ben bang dat ik ongewild toch wat van die vreemde Indiase gewoontes zal oppikken, waaronder het autorijden met de ogen dicht.




Nog even wat laatste plaatjes van Goa vanuit de auto

Ik was ruim op tijd op het vliegveld en had me al ingesteld op een lange periode van wachten en tegen de slaap vechten. Gelukkig hadden de Indiërs, praktisch als ze zijn, daar een passende oplossing voor. Ze stuurden me gewoon van het kastje naar de muur en terug om mijn ticket op te halen en nadat ik die eindelijk bemachtigd had, gaf het personeel dat de scanner bedient een uitgebreide demonstratie van hun doeltreffendheid. Lijdend voorwerp van de demonstratie was helaas ik. Koffer onder de scanner, door naar de incheckcounter, terug, omdat mijn koffer nog bij de controleurs was en zij die nog niet vrijgegeven hadden en ook niet doorstuurden naar het vliegtuig, bij de controleurs de koffer weer eens langs de scanner, koffer open maken, dit natuurlijk net nu ik een nieuwe koffer heb, eentje met ingebouwd codeslot en twee banden waarmee de boel strak getrokken kan worden en waar ik voor de herkenbaarheid ook nog twee extra banden omheen gedaan heb. Vond het bij het inpakken 's-morgens wel slim van mezelf: de koffer was goed en veilig afgesloten en ondanks zijn uniforme zwarte kleur duidelijk herkenbaar met z'n roze en blauw/rode band, maar op dat moment had ik toch wat bedenkingen over al mijn slimme plannetjes. Oja, ik had ook nog een los kabelslotje waarmee de rits op slot gedaan kon worden. Mijn spullen pak je niet zo maar af! Maar hoe zat het ook weer met die verrekte codes? Was wel zo slim geweest om voor zowel het ingebouwde slot als voor het losse kabelslotje dezelfde code te gebruiken, maar welke ook weer? Begon, mede door de hitte van 38 graden, een beetje te zweten terwijl ik m'n meest gebruikte codes op het eerste slot losliet. Niets! Ik zag dat de man die de inspectie moest uitvoeren, een seintje aan iemand gaf, en zag vanuit m'n ooghoeken de gewapende bewakers al onopvallend in mijn richting schuifelen. Ik begon steeds meer te zweten, het leek wel alsof het steeds heter werd. En ik begon er dus waarschijnlijk steeds verdachter uit te zien, maar gelukkig zagen de bewakers het niet, ze begonnen in ieder geval niet hard op me af te rennen of me te bespringen. In een vlaag van helderheid heb ik het andere slotje maar geprobeerd en zoals altijd, bleek dat de eerste code die ik gebruikt had, de juiste te zijn geweest. Had er alleen niet aangedacht dat je de code in dit handige losse slot aan twee kanten kon invoeren. 007 had me gered. Dat was de code die ik gebruikt had. Ben alleen niet zo cool als de echte James Bond gebleven. Je ziet hem tenminste nooit met klotsende oksels. De boel werd geinspecteerd, de gewapende militairen trokken zich weer terug en koffer mocht weer dicht. Alles weer zo netjes mogelijk op gestapeld, breekbaar spul weer wat beschermd door het in wat kleidng te wikkelen, rits met veel moeite weer dicht en de banden er weer alle vier om heen. Cijferslotje niet vergeten. Losse cijferslotje maar om de kleinere cabinekoffer gedaan, en ik was klaar om verder te gaan. Koffer van de tafel, op een ander apparaat waar een zegelband erom heen werd gedaan en net toen ik eindelijk weg wilde lopen, vroeg de vrouw achter de scanner iets aan de inpecteur. Waarschijnlijk was haar iets met een speciaal silhouet opgevallen, en ze moest uitzoeken of hij dat ook had gezien. Had hij dus niet, dus circus begon weer van voren af aan. Zegelband eraf, slotje, eentje maar, waarvan ik bovendien de code nu wel in ??n keer wist, 4 baden, Niets speciaals gevonden en om de een of andere reden verbaasde me dat niets. Heb uiteindelijk de kleren niet meer zo netjes in de koffer gekregen. Jammer.
Volgende halte was de incheckcounter. 1 koffer die gecontroleerd was, 1 koffer handbagage, 1 laptopcase en 1 dikke jas want het was zo koud toen ik in Zuidhorn op de trein gestapt was en in Simla en Dehradun schijnt het 's-avonds ook vrij fris te zijn. Slechts 11,8 kilo overgewicht, werd als 11 kilo gerekend en voor 1100 roepies mocht het spul mee. Gaf haar netjes het 100 roepies en 1000-roepies biljet, maar deze laatste werd geweigerd. Had het verkeerde serienummer, uit deze serie mochten ze geen biljetten accepteren. Geen probleem, volgende biljet dan maar. Oei, deze ook niet. En de volgende drie ook niet. Allemaal biljetten die ik uit de pinautomaat van de bank had gehaald. Probleem dus. Het begon spontaan al weer wat te klotsen onder de armen. Met de andere biljetten kwam ik niet verder dan 1000 roepies. Gelukkig werd de vrouw wat menselijk, of misschien kon ze mijn spontane zweetlucht niet meer verdragen, maar ze veranderde het overgewicht in 10 kilo. Was al met al heel wat vocht kwijt geraakt, maar de tijd schoot lekker op. Was bijna voorbij alle controles en de wachtruimte lonkte al naar me. Nog slechts één hindernis, de handbagage en body-scan. Het viel mee, hoefde me niets eens helemaal uit te kleden en gebukt te staan voor een ongewenste visitatie. Hoefde alleen de laptop elk los onderdeel uit de tas apart in een bakje te leggen, m?n handbagage zelf werd maar één keer doorzocht. (Hoera! Ik wist de code nog steeds!) en m'n jas werd niet eens aan repen gescheurd. Ik werd zelfs niet bespongen door een overijverige snuffelhond, dus had eigenlijk weinig te klagen. In de wachtruimte eerst een fles water en een aardappelhapje gekocht om het ontstane vochttekort weer aan te vullen. Heb er gelijk van gedronken en een hap uit genomen en toen pas met zo'n dubieus biljet betaald. Stel je voor dat het de biljetten ook niet wilde, ik was uitgedroogd! Dus m'n natje en m'n droogje, kon zelfs nog even de pot op met al mijn spullen en had ook nog tijd om eventjes met Hanneke bellen, want ik was vergeten om mijn sim-kaart uit m'n toestel te halen en aan de Koenig-taxichauffeur mee te geven. Verder gelukkig geen noemenswaardige problemen. Oja, de gewraakte serie: 6AP 728903 tm 6AP 728907. Ik had wel mooi een grote straat in deze serie. De incheckcounterjuffrouw had het erover dat deze biljetten in het buitenland gedrukt zouden zijn. Wazig, maar probeer dat ze maar eens zonder geweld aan het verstand te brengen.
Bij aankomst in Delhi zou er iemand van Koenig op mij staan wachten. Helaas, van alle ca 100 ophalers was er niemand met een bordje Koenig. Had gelukkig de simkaart nog en heb Maria in Goa gebeld, die heeft de boel doorgegeven aan het kantoor in Delhi, dat mij vervolgens opbelde om te vragen waar de chauffeur was. Ze waren me net voor, want ik had dezelfde vraag. Uitgelegd waar ik, zonder chauffeur, was, opgehangen en werd vervolgens weer gebeld: chauffeur zat vast in het verkeer, zou nog een kwartiertje duren. Duurde inderdaad een kwartiertje en nog een kwartiertje, maar toen was hij er ook. Talenwonder met oogkleppen, want deze had een nog eigenzinniger rijstijl dan de Goaanse chauffeurs hadden. En sprak zo mogelijk nog minder Engels. Op de vraag of het lang zou duren voor we er zouden zijn antwoordde hij met een heel enthousiast No. Zal wel Indiase humor zijn. Zo'n anderhalf uur later waren we er. Wat het verkeer betreft is Delhi echt De Hel Hier. Van 7 baans wordt het ineens 4 baans, nou ja, in Nederland zou het resp van 3 baans maar 1 baans gegaan zijn, maar hier kijken ze niet op een autootje meer of minder naast elkaar. En er zit echt maar een paar centimeter tussen de auto naast je en je eigen auto. Heb trouwens geen enkele auto zonder kras of deuk gezien. Is nog erger dan Parijs. Zelfs nog erger dan Goa. Wel grappige ervaring, dat wel. Motorrijders en scooterrijders schieten hier nauwelijks wat meer op dan de auto's. In Nederland kan je met de motor tussen de rijen auto's door, daar is het zelfs toegestaan (al weten veel autorijders dat niet), maar hier hoef je het niet te proberen, echt letterlijk geen millimeter ruimte. En tussendoor van die driewielers, riksja's, fietsers, en bakfietsen en alles even vol geladen. Schitterend. Ik ben hier ondergebracht in de Koenig-Inn. Snap niet waarom Koenig hier zo trots op is. Stelt niet veel voor, eten is niet echt super goed te noemen. Net als in Goa is het gewoon eten wat de pot schaft, maar daar maakte Sanjay er altijd wat lekkers van. Het ontbijt vanmorgen stelde helemaal niets voor. Er staat in de hoek een tafel met wat brood, een broodrooster, wat zakjes thee en een paar potten jam. Geen koffie, geen eitje of iets anders lekkers. Heel karig. Het personeel hier staat ook heel rap met de hand opgeheven, niet voor een high five of zoiets, maar om wat roepies te ontvangen. En in de Koenig gids, staat nog wel dat het personeel erop is getraind om geen geld in ontvangst te nemen. Vreemde humor. Maar ik denk dat de mensen het nodig hebben, want als de lonen net zo laag zijn als in Goa, kan ik het wel begrijpen.
Ok, de taxi komt me zo ophalen. Even een tas inpakken alles in de kast achter slot en grendel, (heb trouwens m'n laptop vastgeketend aan de tafel). Ik vertrouw het hier niet zo als ik het in Goa vertrouwde. En dan op naar Agra, de Taj Mahal.


Ophalers in Delhi. Helaas zat de mijne er niet bij.


Impressie van het verkeer in Delhi


Moskee in Delhi


Dappere voetgangers of gewoon levensmoe?


Tuktuks

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer