20100401 Slot

Zuidhorn, 1 april 2010,
Donderdag en ik ben alweer een dag of vier thuis. Lang genoeg om weer aan Nederland te wennen, met al zijn nadelen, maar zeker ook al zijn voordelen. Dat is misschien wel het leukste van weg geweest zijn: het weer thuiskomen alles opnieuw relativeren en waarderen. Zo ben ik dinsdag heerlijk nat geregend bij het werken in de tuin, wat op zich ook heerlijk was. Zit van al die nattigheid nu nog te hoesten, maar op het moment was het eigenlijk wel lekker. Ben onderhand wel weer zat van al die regen natuurlijk. En van de tuin heb ik ook wel weer pijn in de rug overgehouden, ik word toch echt ouder. En het lekkere frisse gevoel dat ik in Nederland kreeg toen ik aankwam, is ook al omgeslagen in het waterkouwe klotegevoel dat ik me maar al te goed herinner. Dan mis je de 33 graden 's-middags en de 22 graden 's-nachts toch wel een beetje.
Wat wel heerlijk is, is de rust. Geen getoeter. Op een gegeven moment hoor je dat in India niet meer, het gaat gewoon op in de algemene lawaaideken die overal heerst en over je heen ligt, maar als je in Nederland even stil staat, merk je dat het zo heerlijk rustig is. In Zuidhorn tenminste. Ook het verkeer is zo heerlijk beschaafd. En rustig. En het rijdt rechts, en dat geeft toch een heel groot gevoel van (misplaatste?) veiligheid. Ik heb een paar stukken gereden (ja er moest getankt worden) en ik ben blij te constateren, dat ik nog steeds als een slak over de weg kruip. Ik heb dus geen Indiase toet-links-toet-rechts-inhalen-toet-mentaliteit eraan over gehouden. Dus je hebt nog steeds pech als je achter me op de Friesestraatweg rijdt. Straks even een ritje op de motor maken, daar ben ik nog niet aan toe gekomen, kijken hoe dat bevalt (Heb ik in India vaak aan gedacht). Wat me wel gelijk opviel, is de geïrriteerdheid van de Nederlandse weggebruiker. In India duikt iedereen in het kleinste gaatje en snijdt elkaar daarbij zo'n beetje bij de enkels af, maar er is niemand die zich daar druk om maakt, geen gezwaai met vuisten of dodelijke blikken of wraakacties (op die ene chauffeur die me van Delhi naar Agra en terug vervoerde na dan). Dat is hier anders, net alsof iedereen zo nodig voor zichzelf moet op komen en wil laten zien dat hij er ook is.
Voor de rest allemaal kleine klusjes gedaan, die geduldig zijn blijven wachten tot ik er weer was. Heerlijk om zo wat rond te klungelen. M'n cv bijgewerkt  en her en der rond gestuurd, op de netwerk- en vacaturesites rond gestruind. Geprobeerd om niet te ongeduldig te zijn, al is dat soms best wel moeilijk. (Zo had ik dinsdag het "Shit, ben al twee dagen terug en nòg niets gehoord over een eventuele baan"-gevoel.).
Goed, tijd om even terug te kijken.
Ben 50 dagen weg geweest, heb flink in mezelf geïnvesteerd en was het het allemaal waard?
Absoluut! Ik heb zoveel mooie dingen gezien en beleefd, leuke mensen ontmoet, vriendelijke mensen ontmoet, van iedere minuut genoten en bovenal heb ik de certificaten behaald. Of die certificaten me aan een baan zullen helpen is natuurlijk niet met zekerheid te zeggen, maar ik verwacht van wel. Wat India betreft: ik kom er zeker nog een keer terug. Er is daar nòg zoveel moois, en er valt daar nog zoveel te genieten. Wat het geleerde: de moeilijkheid is, om de kennis op peil te houden. Zal daar, zolang zich niets aandient, zelf voor moeten zorgen. Database opzetten, ontwikkelen en daarmee spelen, situaties na bootsen en zorgen dat ik alles goed in de vingers krijg. Het zal wel een muziekdatabase worden.

Verder voor mensen die overwegen zo'n cursus te gaan volgen:
Gewoon doen! Als je het financieel rond kan krijgen, want het UWV betaalt hier niet aan mee. Jammer, dat is een gemiste kans. Ik zie het als een van de beste ervaringen van mijn leven. Stel je er wel op in, dat het allemaal wel slordiger, onhygiënischer dan je in Nederland gewend bent. Bereid je wel voor op een leven zonder biefstuk, en ook een varkenslapje zal je er niet krijgen. Het is allemaal wat geven en nemen, passen en meten. Bijna iedereen spreekt er Engels, maar wel met een Indiaas sausje erover heen. (Nou moet ik zeggen dat de Engelsen die ik daar tegen kwam in het algemeen nog veel moeilijker te verstaan waren dan de gemiddelde Indiër.) Het leren is stevig aanpoten, je houdt weinig vrije tijd over, dus plan het allemaal ruim in. Maar de mensen zijn er zo lief, ze willen alles doen om je verblijf zo fijn en makkelijk mogelijk te maken. En alles is er zo verschrikkelijk mooi! Als je de kans krijgt, probeer dan op verschillende plaatsen de cursussen te volgen en neem wat vrij tussen de cursussen in. Het geeft wat minder stress en je doet zulke mooie ervaringen op. De certificaten zijn wereldwijd erkend, de kosten ervan zijn in vergelijking met wat je in Nederland (eigenlijk het hele Westen) betaalt, een habbekrats. En je leert er echt wat. Bovendien is het land zo verschrikkelijk mooi. Echt Incredible India.

Ok,dit was de laatste entry. Heb het met veel plezier gedaan, er ging heel veel tijd in zitten, maar voor mezelf vooral, is het een hele fijne herinnering.
Rest me nog om iedereen die middels deze blog of via losse mail gereageerd heeft, te bedanken. Het is heerlijk om in het buitenland wat te horen hoe het in Nederland gaat en gewoon om wat bijval te krijgen, of gewoon contact te hebben. Het bekijken van de reacties was altijd het eerste wat ik dagelijks deed als ik de computer ergens aan zette.
Ok, misschien dat ik ooit in een soortgelijke situatie terecht kom, dan wordt deze blog weer nieuw leven ingeblazen.
Groetjes en bedankt voor het lezen,
Edwin

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer