20100327: Dehradun - Groningen

Zaterdag, 27 maart, trein Schiphol - Groningen.
Nog een paar kilometer en dan zit het erop. Na ja, paar, ben net Hilversum voorbij, dus nog zo'n 180 km schat ik. Alweer veel gebeurd deze laatste dag, afgezien van de 315 km Indiase treinrails en 6760 km luchtkilometers die ik tot nu toe afgelegd heb.
Even terug naar het begin. Gistermorgen, op weg naar het examen, alvast de tas met boeken en de tas met de in Goa goedkoop aangeschafte kleren mee genomen die ik klaar gelegd had om apart te verzenden in verband met overgewicht. Alles netjes ingeleverd bij Satender, dat is de assistent manager, hij zorgt voor inpakken en verzending. Na het examen opgelucht fluitend naar het appartement terug gelopen en m'n koffers ingepakt, qua gewicht alles een beetje op de gok. Later terug gelopen naar het studiecentrum om te lunchen en afscheid te nemen van m'n medestudenten en om twee vers aangeschafte sloffen sigaretten in het pakket te doen. Helaas had Satender weinig te doen gehad, wat tot gevolg had, dat hij mijn twee paketten al verzonden had. Het zijn ijverige werkers die Indiërs. Niets aan te doen, dan de sigaretten maar gewoon mee in de koffer. Op de terugweg de weegschaal van Satender mee genomen, kon ik alles tenminste een beetje verdelen. Bij het wegen dikke schrik, want ik bleek nog steeds veel teveel gewicht te hebben. 33 en 13, 16 kg bij elkaar dus. Was er gelukkig op tijd achter, want als je bij moet betalen in het vliegtuig ben je mooi de klos. Dus nog maar weer een tas ingepakt en gezorgd dat de koffers resp 20 en 10 kg wogen, of om en nabij dan. Laptop mocht apart, dus bij de laptop tas alle computerbehoren gepropt. Daarna, in het volle zonnetje bij een heerlijke 33 graden, ook tas nummero drie naar het studiecentrum gebracht. De sigaretten en kleren werden door Satender in een doos gedaan en deze doos werd netjes dicht geplakt. Omdat het postkantoor om 16:00 dicht ging, en het inmiddels 15:10 was, besloten om direct met de chauffeur naar het postkantoor te gaan en daarna meteen door te gaan naar het station.
Een pakketje afleveren op het postkantoor is een ingewikkelde bezigheid. En dan bedoel ik echt ingewikkeld. Vóór het postkantoor staat een kereltje met een karretje, die enveloppen en pennen verkoopt èn de doos netjes inpakt. Er wordt een stuk stof op maat geknipt en deze lap wordt dan heel zorgvuldig om de doos heen gestikt. Echt keurig netjes, adres en afzender gaan er op en vervolgens wordt alles met rode was met stempel verzegeld, een hele rij stempels over alle stiknaden. De beste man deed er bijna een half uur over wat tot gevolg had, dat we nog maar net op tijd binnen waren. Rest van de formaliteiten zal ik je besparen, (ok, gedeeltelijk dan: gewicht wordt bepaald, tot drie keer toe, waarvan 2x met getuige en 1x zodanig dat ik het zelf kon aflezen, de maten worden bepaald, ook weer drie keer, met getuige en met mij, vervolgens een ingewikkelde berekening en de rekening die voldaan moet worden). Toch wel anders dan een pakje afgeven hier in Nederland.

Goed, na het


postkantoor werd ik op het station afgezet, chauffeur liep netjes met me mee te sjouwen en, omdat het gereserveerde plaatsen betrof, hielp hij me netjes met het zoeken naar het juiste rijtuig en plaats. (Rijtuig C12, stoel 10). Alle koffers netjes ingeladen en wachten op vertrek. Ook dat is een hele ceremonie, iedereen leek was nerveus alsof ze aan het begin van een lange reis stonden, wat misschien ook wel zo was. Het vertrek van een vliegtuig van een vliegveld in Nederland gaat in ieder geval met heel wat minder rompslomp gepaard. Zelfs het vertrek van de spaceshuttle heeft minder voeten in de aarde. Werd drie keer gecontroleerd (weer die heilige drie), aanwijzen welke koffers van mij waren, waar de reis heen ging etc. Ok, eindelijk onderweg, wel keurig op tijd, nou ja, voor Indiase begrippen dan, want het scheelde maar 17 minuten. Over die 315 km doet de trein bijna 6 uur, en dit betreft dan nog wel de sneltrein. Ik denk dat je voor een stoptrein in dagen moet gaan rekenen. De treinreis zelf is wel leuk. Ik zat in de AC-klaase, air-conditioned. En die werkt naar behoren, dus de ramen blijven dicht, geen overlast van muggen en uitdrogende wind dus. Na een half uur kwam er een kereltje langs die aan iedereen een pakketje uitdeelde en even later kwam hij terug met een thermoskannetje voor iedereen: koekje, theezakje, Indiass hapje etc. Lekker en wel verzorgd. Je kreeg bij binnenkomst ook al meteen een fles mineraalwater, dat krijg je trouwens overal: studiecentrum, appartement, restaurant en dus ook in de trein. Is wel goed verzorgd, het voorkomt dat je uitdroogt en dat je aan de dunne gaat door onzuiver water te drinken. Goed, na de thee zo'n 60 km afgelgd en toen werd het tijd voor het avondeten. Keuze tussen vegetarisch en niet-vegetarisch. (India is he Walhalla voor de vegetariër. In Nederland en andere westerse landen, is het zo, dat in de restaurents op de menukaart een klein stukje gereserveerd is waar de vegetarische gerechten genoemd worden, hier in India is het net andersom. Volop keus voor de vegetariër en dan nog een paar gerechten voor de vleeseter. In de meeste gevallen komt het begrip vlees uit op kip of schaap. In Dehradun heb ik ook een keer garnaal besteld, maar daar zit ik nu nog steeds op te wachten. In Goa was er trouwens volop garnaal, heerlijk, heb er daar echt van genoten. Maar goed, in Dehradun dus weinig garnaal. Terug naar de trein. Ik had voor de verandering vegetarisch besteld en had daar toch wel een beetje spijt van. Was niet lekker. Maar op zich is het idee van een maaltijd in de trein voor een ritje van 300 km wel heel leuk. Na het eten kregen e nog ijs. Na het ijs kwam de man nog langs met koffie of thgee naar keuze. We waren toen al aardig in de buurt van Delhi. Als laatste kwam hij langs meteen vragenformulier over de geleverde service. Topscore natuurlijk, want waar vind je zoiets nou nog? Zelfs in vliegtuigen is het behelpen. Vervolgens kwam hij afrekenen: 50 roepies voor alles. Tachtig cent. Gaf hem 100 roepies en ik was even bang dat hij me wilde omhelzen. Ze zijn ook zo dankbaar, terwijl ik elke keer weer het gevoel heb dat ik ze besteel. In Delhi kwam meteen het Koenig-mannetje de trein binnen, hij wist natuurlijk waar ik zat, en hij heeft de kruiers, die zich al om deze luie westerling verdrongen, weggestuurd en me netjes geholpen met uitladen en me naar de wachtende auto gebracht. Theoretisch dan, want de auto stond niet op de beoogde plek te wachten en op de telefoontjes van de ophaler werd niet gereageerd. Na het bekende no problem, besloot de ophaler na een kwartier zelf maar op onderzoek te gaan. Ik vond het wachten niet erg, het was rond kwart over elf in de avond en niet te warm en er gebeurde genoeg om me heen. Bij stations gebeurt altijd veel, en helemaal bij het station van zo'n miljoenenstad als Delhi. Het is verbazend om te zien hoeveel mensen er zijn en hoe alles en iedereen met elkaar omgaat. Uiteindelijk heeft de ophaler de auto ontdekt, de chauffeur stond er klaarblijkelijk al een tijdje, want hij lag lekker in de auto te knorren. De ophaler, klaarblijkelijk de meerdere van de chauffeur, gaf hem er zo te horen flink van langs, ondanks dat ik aangaf het niet erg te vinden. Oke, ze hebben me netjes naar de Koenig-Inn gebracht, net als enkele weken geleden. De herinneringen aan de vorige keer  dat ik in Delhi was, kwamen al weer terug. Net als toen heb ik ook deze keer heel minimaal geslapen (was effe bezig met de internetverbinding die niet bleek te werken) en was ik bang dat ik me zou verslapen. 's-Morgens weer om vijf uur op, frisse douche (net als de vorige keer geen warm water, koffer weer ingepakt en om 6 uur stond de chauffeur bij de deur. Dezelfde chauffeur overigens, ik denk dat hij of in de auto, of op de bank ergens in het kantoor van de manager had geslapen. Chauffeur bracht me netjes naar het vliegveld.
Op het vliegveld bleek dat mijn laptop toch gewoon mee gewogen werd. Finnair past dus andere regels toe dan Jordanian Air, daar werd de laptop niet mee gewogen. Moest 8000 roepies bij betalen, ca 130 euro. Jammer van het geld, had beter nog een extra pakketje vanuit Dehradun kunnen laten opsturen. Moest ook de handbagagekoffer in het ruim laten laden. En ook maar meteen m'n dikke winterjas in de koffer gedaan.
Rest van de reis verliep goed en vlotjes. Had als enige in het hele vliegtuig mazzel, ik had geen buurman, ik vermoed dat het een soort goedmakertje was voor die 8000 roepies. Of ik stonk.










In het witte Helsinki was ik de enige die er zonder jas in een dun shirtje met korte mouwen rondliep. Vreemd, want het was er helemaal niet koud. Tenminste, totdat ik met de bus naar het vliegtuig vervoerd werd en op de trap in de wind moest wachten totdat ik naar binnen mocht, dat was een verfrissende ervaring. (Hé, station Beilen en voor het eerst sinds 50 dagen zie ik weer regen) (Ben er ook al weer zat van).
Helsinki was trouwens mistig. Toen we gingen landen zag ik ineens door een opening in het wolkendek de bekende Finse meren, en man wat waren het er veel. Dat dacht ik tenminste, want 1 sec later raakten de banden het asfalt al. Geen Finse meren, maar Finse plassen op het vliegveld dus. Het opstijgen van de vliegtuigen leek wel heel spectaculair. Zodra ze los waren van de grond verdwenen ze, zo dicht was de laag hangende mist. Was dat wel zo spectaculair? Je zag er eigenlijk niets van, alles ging de mist in. Nou ja, het leek wel aardig.

Vliegreis van Helsinki naar Schiphol verliep ook vlot, voor de verandering geen problemen op het vliegveld, al vroeg een douanebeambte alweer heel dreigend waar ik vandaan kwam. Daarbij bleef het gelukkig, hij vond het zeker vreemd dat ik er met korte mouwtjes bij liep. Voorbij de douane gelijk m'n koffer geopend en m'n jas gepakt. Heerlijk! Heb 'm nu ook om m'n schouders en ik geniet ook hier alweer van.


Het wolkendek boven Groningen, ongeveer ter hoogte van Zuidhorn


En daar is de Hollandse Bodem!

Bij de ns-kaartjes automaat bleek m'n pasje het niet te doen, gelukkig had ik daar in India geen last van. Hoewel gelukkig? Eigenlijk deed-ie het in India te goed!
In de trein eventjes met Hanneke gebeld, de lieverd staat me straks op te wachten in Zuidhorn. Volgende keer ga ik met Hanneke naar India, da's toch een heel stuk leuker!
Zo, deze treinreis is lekker snel voorbij gegaan, met dank aan de laptop. Kan nog net eventjes de tekst op fouten controleren en de boel inpakken en heel kort even wegdromen over India en het behalen van de gestelde doelen. Eventjes nagenieten.
 

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer